...... ."borkelmansbeweging". .... ."mister six seven five". ...... ...... ."borrelmansbeweging". . ."werken aan minpunten". .....

Nu de eerste negen bewegingen gepubliceerd zijn, zou ik graag willen dat iedereen zou ."werken aan minpunten". en vooral het ."alfabetuitstrekken". zou verbeteren om later een zo groot mogelijke kubus te kunnen ontwikkelen met de volgende negen bewegingen. Daar wordt de ."krachtstabilisatie". heel nuttig en belangrijk. Reeds in oktober 1983, gaf ik, voor de ogen van dokter Michel D'Hooghe, een demonstratie van de beweging, die ik op 11 augustus 1990 ( mijn dochter werd toen 21 jaar ) aan Vital Borkelmans, aan de toog, demonstreerde. Dit werd later mijn beweging 17 ."voet boven de barkruk". en vooral de bekende ."borkelmansbeweging". Bij een botsende bal, hoef ik niet te springen om hem eerst weg te tikken. Vital werd ook geklopt door de barmeid van 63 jaar. Ik gaf hem de raad om de hamstrings te stretchen en de kniestrekspieren te versterken. Later werd hij voetbalinternationaal met rugnummer 18. Die beweging kreeg de naam van ."borkelmansbeweging". In stand op één volledig gestrekt been, de voet van het andere volledig gestrekt been, heel traag en beheerst, over een barkruk heffen en dit heen en weer. Dit moet zowel rechts als links beheerst uitgevoerd worden, en vooral niet achterover hellen. Veel later zal ik dit de ."borrelmansbeweging". noemen, omdat iedere geslaagde poging, beloond wordt met één borrel. Wie een ('n zes) haalt, hoeft niet te luisteren, wie een ('n vijf) haalt, heeft pijn of is zwak en van die zwakke schakel maak ik een waarde ('n zeven) voor de rest van je leven. Vandaar dat ik me vroeger dikwijls ."mister six five seven". noemde... nu richt ik me meer op de volgorde van de posities op het podium ( 6 7 5 ) en noem ik me nu liever ."mister six seven five". ...       
..*756kubuspsycholoog - stormopzeekinesist*..

................ ."helikopterschouder" ( verhaal 3 ). ................

Mevrouw R. Jeannette had een pijnlijke ( 's nachts moest ze daar-
bij 6 weken lang, halfzittend slapen ) schouderoperatie achter de rug, bij dokter Bruno Van de Kerckhove. Zes maanden later, zou de andere schouder volgen. Terwijl ik de geopereerde schouder geleidelijk aan weer soepel kreeg, keek ik ondertussen ook eens naar de andere schouder, dit is ."musculairewiskunde".
Qua mobiliteit, was het niet goed. Ik gaf haar tips om vooral de exorotatie ( het naar buiten draaien van de bovenarm ) te verbe-teren. Toen ze 3 maand later afzwaaide, was de nog te opereren schouder zo goed dat er geen operatie meer nodig was. Mijn jaar was goed ( als ik per jaar - nu nog altijd - één persoon, met mijn tips, van de operatietafel kan houden, is mijn jaar goed en dit lukt me ieder jaar opnieuw ). Twee jaar later, toen ik, in mijn voortuin aan het werken was, stopte ze om me melden dat ze toch weer zou moeten geopereerd worden. Ik dacht toen eerst aan de andere schouder. Nee, antwoordde ze, aan dezelfde schouder. 
Het naaiwerk was terug losgekomen.
Haar zoon R. Hans ( 1,95 m ), heb ik daarna ook nog behandeld
( eerst de rug en daarna de knie ). Zijn hamstrings waren sterk verkort en zijn kniestrekspieren, fel verzwakt. Hij kreeg de nodige behandelingen en toen hij afzwaaide, gaf hij een demonstratie, die ik nooit eerder gezien heb. Hij ging in langzit plaatsnemen, met de voeten tegen de onderste sporten van het sportraam, en hij nam de onderste sport met beide handen, langs weerszijden van de voeten, stevig vast. In het begin, kon hij de vierde sport niet vastnemen, met de benen gespreid en de voeten gesteund tegen de rechtopstaande stukken van het sportraam. Wat een vlotte evolutie. Als ik hem tegenkom, plaatst hij nu nog ( meer dan 20 jaar later ) beide handen plat, naast de volledig gestrekte benen.  ..*creatieve hersenpan - juiste lichaamsbouw*..
dat is het dan hoogstwaarschijnlijk voor de rest van zijn leven
( een waarde 7 ). 
..*756kubuspsycholoog - stormopzeekinesist*..

................ ."helikopterschouder" ( verhaal 2 ). ................

De alombekende oud-keeper Paul De Vlieghere ( hij was vroeger bij mij geweest voor een schouderluxatie, na een verkeerde landing in een veteranenmatch ) raadde zijn buurman Maurits aan om bij mij te komen. Hij moest 7 dagen op 7 kiné ( dus ook op zondag, nooit eerder meegemaakt ) krijgen voor zijn 2 vastgeroeste schouders. Na 20 beurten en 3 zondagen, moest hij terug ter controle en stelde ik een reeks van 20 voor van 5 per week ( mijn zaterdag was alleen voor nieuwe patiënten bestemd ). De orthopedisch chirurg uit Aalter ging akkoord. Daarna om te eindigen een reeks van 3x per week. In ongeveer 14 weken had ik het geklaard om hem volledig soepel te krijgen. Ik begin altijd, in ruglig, met een afgedankte borstelsteel ( met beide handen op het uiteinde vastnemen) vanop de buik. Dan de armen, met gestrekte ellebogen, omhoog tillen boven het hoofd en zo verder tot aan de grond. Meestal is er een verschil tussen beide schouders, qua soepelheid. Dan plaats ik een stoeltje, rechtop of plat, achter het hoofd, om de stok horizontaal te krijgen. Iedere week enkele centimeters lager en dan schakel ik over op telefoonboeken ( dik en/of dun ). Eenmaal de grond bereikt, reken ik nog ongeveer één maand om de armen naast de oren te krijgen ( of 10 beurten à 3 per week, zoals bij Thérèse, zie vroeger ). Als extra beweging en dit heb ik te danken aan mijn ."musculairewiskunde". voeg ik er nog ruglig, bovenarmen en ellebogen in rechte hoek en dan met gestrekte polsen... tot tegen de grond komen met de handen of volledige exorotatie van de armen ( specialiteit van het huis ). Op die manier vermijd je later ook peesontstekingen en -letsels van de schouderpees en eventuele valse hoop gevende inspuitingen, al dan niet met cortisone... Aan wie niet gecoacht wordt, zeg ik nu: tussen Kerstdag en Nieuwjaar zou het moeten lukken.
..*756kubuspsycholoog - stormopzeekinesist*..

........ ..*luisterende oortjes - vragende oogjes 2010*.. ........ ....... ."methodericdelmotte". .. ."gouden 657stelregel". ......

Wie luistert, ziet beter. Door goed te luisteren naar iemand, kon ik de tekorten beter inschatten. Dit was meteen al direct een .'gouden 657stelregel". als ."657kinesitherapeut". ( ik toonde altijd de bewegingen voor ). Mijn voornaamste motto's luidden: ."zalvende oefeningen". in plaats van een dure zalf te smeren, het probleem trachten op te lossen met oefeningen en vooral met ."interactief bewegen". ( mijn specialiteit ) of voor iedereen een eigen aangepast programma. Van de zwakke schakel een sterke maken door te versoepelen, te versterken of te stabiliseren, volgens de unieke ."arendsoogmedgym657".-methode met oefeningen ..*achttienminuten657 - methodericdelmotte*.. En nadien gaf ik eenvoudige tips, om nooit meer te hervallen, zoals, in het deurgat, ruggelings het stof afdoen van de deurstij-
len, soms heel even maar, dit werd dan ."lekker thuis oefenen". zelfs jaren later kon dit, vermits er nooit toestellen aan te pas kwamen.
Bij collega-."toestellenkinesist". Lieven Maesschalck is dit wel even anders... Daar moet je meestal 4 uur aan één stuk oefenen... op liefst ."achttien toestellen". in een immense hangaar...van 150 m2... in Antwerpen... Hij laat je naar Brussel fietsen... in de hoop dat je banden bijgepompt worden... Ik kies 4 bewegingen en in 18 minuten is de klus geklaard ."achttienminuten657".
Voorlopig is mijn kleindochter Margaux de enige, die mijn unieke ."72kinderbewegingen". in 54 minuten, na elkaar, heeft uitgevoerd. Ikzelf beveel hooguit een viertal bewegingen aan,
( meestal per groot gewricht... enkel, knie, heup, lenden, schouder of nek ) maar dan liefst degene, die voor jezelf het moeilijkst zijn: ."werken aan minpunten". wordt dan ook meestal dik verdiend ."pluspunten stapelen". ...
..*756kubuspsycholoog - stormopzeekinesist*..

.. ..*helikopterschouder - beperkte exorotatie*.. ( verhaal 1 ). ..

In 1988, kwam Bruno Van Belleghem bij mij terecht, met als voornaamste klacht: rugpijn. Iedere vrijdag, ging hij in het koor van Rumbeke repeteren. Hij was er ook afhankelijk geworden van een osteopaat, die hij op geregelde tijdstippen bezocht. Ik vertelde hem eens, dat ikzelf geen enkele patiënt kende, die van mij afhankelijk bleek te zijn. Na een eerste check-up, stelde ik vast dat zijn linkerschouder stijf was ( hij was ooit als co-piloot met zijn schouder tegen een boom beland, er was niks gebroken, maar er werd ook niets gedaan aan de pijnlijke, stijve schouder ), alsook zijn rechter hamstrings waren fel verkort. Als magazijnier, in de garage van zijn oom Walter, moest hij soms heel zware stukken verhandelen. Zijn 2 minpunten, heb ik kunnen wegwerken, dit liep echter niet van een leien dakje. Toen hij bijna volledig soepel was, leerde ik hem intussen ietwat versterken en met beweging 16:   ..*op één been kin in hand - leekensdepraatpaal*.. zou dat wel lukken... Op één been, was hij stabiel, op zijn ander was het onmogelijk om stil te staan. Na veel ."zweet bloed en tranen". is het uiteindelijk toch gelukt om stabiel te worden, zowel links als rechts. Hij besloot dan maar zelf een sportraam te kopen, om ."soepel sterk stabiel". te blijven, met het geld dat hij anders moest uitgeven in Rumbeke. Enkele jaren later, zag ik hem gezwind van een laadbak van een bestelwagen springen, zo goed voelde hij zich. Intussen is hij, verhuisd voor een nieuwe relatie. Zou dat er ook mee te maken hebben, nu zijn rug hem geen parten meer speelt? Ik zou het, bij god, niet weten... hij blijkbaar wel... 
Dit is weer een typisch voorbeeld van wat ik gewoonweg 
..*musculairewiskunde - vind zwakste schakel*.. noem... Maak schouder en tegenovergestelde sterk verkorte hamstrings soepel... en de oorzaak voor de rugklachten is weggenomen... en de osteopaat is zijn patiënt definitief kwijt... zo simpel gaat dat...
..*756kubuspsycholoog - stormopzeekinesist*..

... ."tom de sutter een ezel". ... ( sorry tom, maar dit zijn ."18inspiratietekens". ) .......... ."rug van olivier stael". ...

Tu pleures et moi, je ris. Leuk is anders, maar het gezegde bestaat nu eenmaal. Jammer voor de uitdrukking.
Nu beëindig ik, mijn heel sterke week ."bananenknipmesknie". Dat Tom nu door zijn andere knie is gezakt en Aagje Vanwalleghem door haar zelfde knie, vind ik natuurlijk heel jammer. Het eerste
( ook door de andere knie zakken ) heb ik, ook nog meegemaakt in de jaren '80, maar daarna niet meer. Mijn enige voorbeeld was Danny L. Voor mij was Danny ( mijn excuses ) een proefkonijn.
Hij was mijn eerste voorstekruisbandpatiënt. Ik kreeg hem terug op het voetbalterrein, totdat hij ook door zijn andere knie zakte. Hij wilde zich niet meer laten opereren. Hij kreeg wel kiné totdat hij 9 kg gestrekt kon gestrekt houden. In de bekerfinale minivoetbal van Groot-Oostkamp, in 1991, ( het jaar dat De Valkaart afgebrand is ) klopten we ( als 47-jarige, bleef ik de hele match op het terrein ) met Optiek Deweerdt de ploeg van Danny, De Valkaart, met 11-12 ( rust 7-2 ). Ik troostte Danny door te zeggen dat dit mijn enige kans was, gezien mijn leeftijd. Zijn lokaal was immers afgebrand en de beker konden ze daardoor toch niet uitstallen. Ik herinner me ook nog Jef Van P.. Na een tijdje een oefenschema van St Lucas Brugge, gevolgd te hebben, na een artroscopie, kwam hij bij mij terecht met een voorschrift van 20 beurten, 3x per week, van dokter Marnix Van Poucke. Zijn knie stond zeer dik opgezwollen. Hij zei tegen me: gaat dit helpen? Ik antwoordde dat die knie 7 weken later, sterker zou zijn dan zijn goede. Ik zweeg wel 7 weken, uit schrik dat hij ook zijn goede knie zou bijtrainen. Na 7 weken, deed ik de test en ik kreeg gelijk. Onlangs kwam ik hem tegen en hij moest erom lachen. Met zijn zoon Jonas deed ik nog veel straffer. Van een doorsneevoet-
balkeeper, werd hij zelfs basketinternationaal met mijn ..*arendsoogmedgym657 - musculairewiskunde*..-methode. Hij had een serieus beenlengteverschil zoals ikzelf. Maar van dat nadeel maakte ik een voordeel, zonder steun- en inlegzolen ( zie vroeger artikel ).
Mijn 657levensles is dus: als je door één knie zakt, versterk dan liefst van al ook de andere knie op eigen houtje... en uit voorzorg...
En nu de ."rug van olivier stael". Zwakke knieën kunnen ook voor rugklachten zorgen bij het tennissen, vraag het maar eens aan Olivier Stael...Na slechts 10 maandelijkse koffiebezoekjes in 2000, heb ik, van zijn zwakke schakels best heel sterke gemaakt. Op 30 juni 2001, klopte hij 3 hoger gekwalificeerde spelers in 2 sets en won hij het enkeltornooi van TC The Fox. In 2008, verloor hij de finale ( leeftijd? ). De vooropgestelde rugoperatie werd daardoor nu al 10 jaar uitgesteld... Zijn sportieve prestaties mogen gezien worden. Een paar jaar terug, minivoetbalde hij ook in de zandbak op het gemeenteplein. Een leraar lichamelijke opvoeding leerde beter en vooral weer pijnvrij presteren dankzij ."krachtstabilisatie". en gym657 ...
..*756kubuspsycholoog - stormopzeekinesist*..

......................... ."witte merel verhelst". .........................

Met onze bedrijfsvoetbalploeg FC AZ'77 ( toen wellicht nog Sofo-
co ), zijn we, in '88, na 3 jaar vechten tegen de degradatie, uit-
eindelijk toch gedegradeerd door een gebrek aan spelers. Onze sterkste match, speelden we met 7 man, als laatste tegen de eerste Aswebo in Oedelem, ( met 6 beginnen betekende forfait, met 7 beginnen mocht dan wel en ik was toen al 44 jaar ). Nu gelden andere regels, die ik niet meer ken. Ongelooflijk maar waar, tot een kwartier voor het einde bleef het 0-0. Toen vielen er 3 doelpunten, kort na mekaar. Bij het vierde, gescoord in duidelijke buitenspelpositie, viel onze keeper ongelukkig neer. Ik protesteerde tegen de scheids, Ronny Schaepdryver. Hij zei tegen me: 3-0 of 4-0, dat maakt toch geen verschil meer uit. Maar eerlijk is eerlijk. Ondertussen bekommerde ik mij om onze doelman Eric. Ik zei tegen Ronny dat Eric misschien wel een hersenschudding had opgelopen en hij beter nu de wedstrijd ( met 6 man ) affloot. Bleek dit een scheidsrechterlijke dwaling te zijn. We moesten verder spelen tot aan 5 spelers op het veld. We herspeelden de match met 9 man en we verloren met 4-0. Luc Declercq scoorde toen de 4 goals. Deze scheidsrechterlijke dwaling zou Ronny zijn promotie kosten. Dag Ronny, alles goed? Als 40-plusser speelde ik 100 opeenvolgende matchen in 6 seizoenen. Ik kreeg daarvoor een medaille van de schepen van sport Moenaert ( de huidige burgemeester van Brugge ). Ik speelde daarna nog 4 seizoenen lang, als dit nodig bleek en dan meestal, in functie van de ploeg, als verdediger... Als stratenloper, droomde ik ervan, om eens op het middenveld, wat verloren en in de weg te mogen lopen... Ik had 5 wedstrijden laatste man gespeeld en we hadden slechts 1 doelpunt geslikt... De vaste laatste man was terug en ik mocht in de ploeg blijven staan... in een systeem van wat ik nu het  
."stoorzendervoetbal". noem. Iemand, in een vrije rol, loopt overal rond en tracht zoveel mogelijk in de buurt van de bal te blijven en verhindert zo de combinaties van de tegenpartij... Als 49-jarige, speelde ik, in die rol, mijn beste wedstrijd ooit, vooral als verdedigende middenvelder ( op eigen verzoek, als de Nobby Stiles, de tandenloze stofzuiger van Man United en Engeland in de golden sixties ) in een bekermatch tegen Philips I, tegen jawel Luc Declercq. We wonnen daarna ook nog de provinciale beker.
Met mezelf, als 50-plusser, speelden we kampioen, ik zat dan te genieten op de bank. We kregen slechts 6 goals tegen in 18 matchen, waarvan we er 1 slikten, toen ik, bij 0-0, mijn voetbal-
zoon Hans Declercq diende te vervangen. Onze laatste man Dis diende ook vervangen te worden en onze witte merel, Johan Verhelst scoorde toen de 1-0 en we speelden onverhoopt 1-1. Daarmee werden we op de laatste speeldag kampioen en vroeg ik aan onze witte merel ( hij was toen zijn huis aan het bouwen ) om mij op de bank te komen vervangen als reservekeeper voor het geval Bruno Van Maele iets zou overkomen. We wonnen de match met 0-2 en waren kampioen. Mijn droom, om als bank-
zitter kampioen te worden, als 50 plusser, was werkelijkheid geworden. Het seizoen daarna werd ik toeschouwer, maar ik had altijd mijn voetbaluitrusting bij me en zo speelden we 0-0 gelijk tegen Rust Roest, in '95, in de laatste match op het terrein naast Olympia. Ik had 10 jaar FC AZ'77 meegemaakt. Als 60-plusser, heb ik nog eens Jef Vanthournhout ( ex-Cercle Brugge ) uit de match gehouden, samen met old-timer ( 49 ) Dirk Carette. We wonnen met 2-1 en misten nog een penalty om de spanning erin te houden. Ik ging toen nog, bijna dagelijks, joggen in Nieuwenhove-
bos.
In 1989, behandelde ik, in 10 beurten, Johan Verhelst voor zijn rugklachten. Hij zou stoppen als reservekeeper en vlotscorende spits bij de reserven van SV Oostkamp. Toen ik hem vroeg of hij het niet zag zitten om met mij samen te spelen bij FC AZ'77, hapte hij toe en had ik ."witte merel verhelst". aangeworven. In 1996, zakte hij door zijn knie en scheurde zijn voorste kruisband. Van zijn werkgever mocht hij zich niet laten opereren en hij revalideerde, bij mij tot hij 9 kg kon gestrekt houden. Daarna heeft hij zeker 12 jaar lang probleemloos verder gevoetbald. In 2008, bij één van zijn laatste matchen, als 45plusser, zag ik hem één helft de nul houden in doel en in de tweede helft scoren en zo FC AZ'77 naar de overwinning leiden, tot mijn grootste genoegen. Hoe het nu met zijn knie gesteld is, weet ik niet. Maar ik heb hem nog niet horen klagen en zijn echtgenote Anne-Mie, werkt in de bibliotheek in Oostkamp, weet ook van geen klachten. Het zal zeker wel goed zijn. Maar het gezegde, dat aan de muur in mijn praktijk hing, -eerst de rug en daarna de knie-  werd hier ook, weliswaar 7 jaar later, bewaarheid. Doch eind goed, alles goed. De witte merel wordt op 18 mei aanstaande 47 jaar. Dan is het de heilige Eric, mijn patroonheilige. We zijn weeral iets wijzer geworden. Gouden raad: indien 1 knie zwak of geopereerd is, altijd de andere knie testen met de ."delmotte18knietest". voor mannen of de ."delmotte13knietest". voor dames en jongelingen...     
..*756kubuspsycholoog - stormopzeekinesist*..